De Tour de France als ultieme test
van het uithoudingsvermogen
Wat de Tour de France ons kan leren voor het Christelijk leven.
De Tour de France is een epische krachtmeting. Alleen al het uitrijden van de Tour is een indrukwekkende prestatie van uithoudingsvermogen, laat staan het winnen ervan.
Voormalig Tourwinnaar Geraint Thomas zei:
“Elk jaar is zwaar. Een gemakkelijke Tour bestaat niet.”
Maar wat kan de Tour ons vertellen over het christelijke leven?
Elk jaar volgt de Tour een nieuwe route door Frankrijk. De renners leggen in 21 etappes ongeveer 3.500 kilometer af, beklimmen enkele van de hoogste bergen van Europa en trotseren uiteenlopende weersomstandigheden: van verzengende hitte tot stortregen en soms zelfs sneeuw.
Een etappe is doorgaans tussen de 150 en 220 kilometer lang. Renners brengen dagelijks tot wel zes uur in het zadel door, hebben nauwelijks tijd om te herstellen en krijgen tijdens de 23 koersdagen slechts twee rustdagen.
Een strijd van lichaam én geest
Zoals we keer op keer tijdens de Tour zien, is het niet alleen de lichamelijke uitputting die de renners op de proef stelt. De Tour is ook een gigantisch tactisch gevecht, een schaakpartij op wielen die drie weken duurt.
Daar komt nog de technische vaardigheid bij: afdalingen met snelheden van meer dan 100 kilometer per uur en een peloton van 184 renners dat op slechts enkele centimeters van elkaar rijdt. Het is wel omschreven als “een file met 160 kilometer per uur.”
En dan is er nog de voortdurende mentale druk. Concurrenten proberen de leider voortdurend aan te vallen en uit balans te brengen. Alles bij elkaar is het niet verwonderlijk dat de gele trui zo’n felbegeerde prijs is.
Maar de Tour kent meer dan één winnaar.
Natuurlijk is de gele trui de ultieme beloning, maar voor veel renners ligt het succes ergens anders. Een etappe winnen, de bolletjestrui voor beste klimmer of de groene trui voor het puntenklassement veroveren, of als knecht je kopman veilig naar Parijs brengen: ook dat zijn prestaties waarop een renner trots kan zijn. Zonder de onbaatzuchtige inzet van de knechten zou geen enkele Tourwinnaar ooit in het geel eindigen.
Dat is een mooie les voor het christelijke leven. Ook in Gods Koninkrijk heeft niet iedereen dezelfde roeping. Sommigen staan in de schijnwerpers, anderen dienen trouw achter de schermen. Paulus vergelijkt de gemeente met een lichaam waarin ieder lid een eigen taak heeft (1 Korinthe 12). Gods maatstaf is niet hoe zichtbaar onze rol is, maar hoe trouw wij zijn in de plaats die Hij ons geeft.
Er gaat iets fascinerends uit van duursport. Sommige sporten duren maar kort en draaien om een explosieve inspanning. Andere sporten laten zien hoe een team samen iets bereikt dat groter is dan de som der delen.
Duursport gaat over volhouden. Over doorgaan wanneer je eigenlijk wilt stoppen. Over steeds opnieuw de kracht vinden om niet op te geven, minuut na minuut, uur na uur, dag na dag.
Volhouden tot het einde
Misschien is dat wel de reden waarom de Bijbel het christelijke leven vergelijkt met de grote duursport van de oudheid: de marathon.
De eerste marathon herinnert aan de loop van Pheidippides, een Griekse soldaat die ongeveer veertig kilometer rende vanaf de omgeving van Marathon om de overwinning op de Perzen bekend te maken. Volgens de overlevering was hij na het brengen van het nieuws zo uitgeput dat hij ter plekke stierf — een gevoel dat veel marathonlopers herkennen wanneer ze de finish bereiken.
In 1 Korinthe 9:24-27 vergelijkt de apostel Paulus het christelijke leven met zo’n langeafstandswedstrijd. Paulus wist zelf heel goed wat volharding betekende, zoals blijkt uit zijn indrukwekkende levensverhaal in 2 Korinthe 11:16-33.
Hij roept gelovigen op: “Loop zo dat u de prijs behaalt” (vers 24). Dat vraagt om zelfbeheersing (vers 25), gerichte focus (vers 26) en discipline (vers 27). Maar al die inspanning is de moeite waard, omdat God aan allen die volharden een onvergankelijke beloning schenkt: “een kroon die nooit verwelkt” (1 Korinthe 9:25).
Als sporters begrijpen we heel goed dat zulke eigenschappen noodzakelijk zijn om succes te behalen.
Soms wordt Gods genade verkeerd begrepen, alsof genade elke vorm van inspanning overbodig maakt. Maar Gods genade staat niet tegenover inspanning; zij staat tegenover het verdienen van Gods gunst.
Wij leven niet gedisciplineerd om een kroon te verdienen, maar omdat die kroon ons door Gods genade al is beloofd.
Wanneer je deze zomer naar de Tour de France kijkt, laat deze indrukwekkende wedstrijd je dan aansporen tot een leven van volharding, discipline en toewijding aan Christus. Niet om Gods liefde te verdienen, maar omdat de overwinning al door Hem is behaald.
De prijs die wacht op allen die hun vertrouwen op Christus stellen, is zeker — en zij zal voor eeuwig blijven.
Dit artikel is gebaseerd op een eerder verschenen artikel op christiansinsports.org.uk een organisatie in Groot-Brittannië die sporters ondersteund in geloof.